<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>2</title>
<title_fa>1</title_fa>
<short_title>3</short_title>
<subject>Literature &amp; Humanities</subject>
<web_url>http://ijwph.daneshafarand.org</web_url>
<journal_hbi_system_id>1</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>admin</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>9</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>10</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii>8</journal_id_pii>
<journal_id_doi>7</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid>14</journal_id_sid>
<journal_id_nlai>8888</journal_id_nlai>
<journal_id_science>13</journal_id_science>
<language>en</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1392</year>
	<month>12</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2014</year>
	<month>3</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>6</volume>
<number>3</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>اثر توان‌بخشی شناختی بر کاهش سوگیری توجه به محرک‌های ترسناک در نوجوانان دارای اختلال استرس پس از سانحه</title_fa>
	<title>Effect of Cognitive Rehabilitation on Reduction of Attention Bias to Frightful Stimuli in Adolescents with Post-Traumatic Stress Disorder</title>
	<subject_fa></subject_fa>
	<subject></subject>
	<content_type_fa></content_type_fa>
	<content_type></content_type>
	<abstract_fa>&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;اهداف:&lt;/strong&gt; اختلال استرس پس از سانحه، یکی از انواع اختلالات اضطرابی است که در پاسخ به وحشت&#8204;زدگی کلی در سانحه&#8204;ای که حیات فرد را تهدید می&#8204;نماید، شکل می&#8204;گیرد. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر توان&#8204;بخشی شناختی بر سوگیری توجه نسبت به محرک&#8204;های ترسناک در افراد دارای علایم نشانگان اختلال استرس پس از سانحه بود.&lt;/p&gt;

&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK15&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK14&quot;&gt;&lt;strong&gt;مواد و روش&#8204;ها:&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt; در این مطالعه شبه&#8204;آزمایشی در سال 1392، 15 نفر از نوجوانان عراقی دارای نشانه&amp;shy;های اختلال استرس پس از سانحه با دامنه سنی 15 تا 19 سال به&#8204;روش نمونه&#8204;گیری تصادفی دردسترس انتخاب شدند. گروه نمونه در 12جلسه تحت برنامه توان&#8204;بخشی شناختی قرار گرفتند. برای بررسی تاثیر برنامه توان&#8204;بخشی شناختی از آزمون دات&#8204;پروب استفاده شد. نتایج با استفاده از آزمون &lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;T&lt;/span&gt;وابسته مورد تحلیل قرار گرفت.&lt;/p&gt;

&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK40&quot;&gt;&lt;/a&gt;&lt;a name=&quot;OLE_LINK39&quot;&gt;&lt;strong&gt;یافته&#8204;ها:&lt;/strong&gt;&lt;/a&gt; نوجوانان دارای اختلال استرس پس از سانحه بعد از اجرای برنامه توان&#8204;بخشی شناختی، تفاوت معنی&#8204;داری را در زمان واکنش نشان دادند (0.001=&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;p&lt;/span&gt;)، اما در تعداد پاسخ&#8204;های درست مرتبط و غیرمرتبط، قبل و بعد از مداخله، تفاوت معنی&#8204;داری مشاهده نشد.&lt;/p&gt;

&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;نتیجه&#8204;گیری:&lt;/strong&gt; توان&#8204;بخشی شناختی، روشی موثر بر کاهش سوگیری توجه به محرک&#8204;های ترسناک در افراد دارای اختلال استرس پس از سانحه است.&lt;/p&gt;

&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;کلیدواژه&#8204;ها:&lt;/strong&gt; توان&#8204;بخشی شناختی؛ سوگیری توجه؛ اختلال استرس پس از سانحه؛ محرک&#8204;های ترسناک&lt;/p&gt;

&lt;p&gt;&lt;/p&gt;

&lt;p class=&quot;MsoNormal&quot; dir=&quot;RTL&quot; style=&quot;margin-bottom: 0.0001pt line-height: normal direction: rtl unicode-bidi: embed&quot;&gt;&lt;/p&gt;
</abstract_fa>
	<abstract>&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;Aims:&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;Post-traumatic stress disorder is one of the anxiety disorders which is occured in response to total panic in the disaster that threaten the life of the person. The aim of present study was to investigate the effect of cognitive rehabilitation on attention bias to frightful stimulus in people with post-traumatic stress disorder symptoms.&amp;nbsp;&lt;/p&gt;

&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;Materials &amp; Methods:&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;in this quasi-experimental study in 2013, 15 Iraqi teenagers with symptoms of post-traumatic stress disorder with age range of 15 to 19 years were selected by random accessible sampling method. The sample group was subjected to 12 sessions of cognitive rehabilitation program. To investigate the effect of cognitive rehabilitation program dot probe test was used. Results were analyzed using independent T-test.&lt;/p&gt;

&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;Findings:&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;Adolescents with post-traumatic stress disorder after cognitive rehabilitation program, showed significant difference in reaction time (p=0.001), but no significant differences were observed in the number of related and unrelated correct responses, before and after the intervention.&lt;/p&gt;

&lt;p style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;&lt;strong&gt;Conclusion:&lt;/strong&gt;&amp;nbsp;Cognitive rehabilitation is an effective way to reduce attention bias to frightful stimuli in people with post-trauma&lt;/p&gt;
</abstract>
	<keyword_fa>توان‌بخشی شناختی؛ سوگیری توجه؛ اختلال استرس پس از سانحه؛ محرک‌های ترسناک </keyword_fa>
	<keyword> Cognitive Rehabilitation, Attention Bias, Post-Traumatic Stress Disorder, Frightful Stimuli</keyword>
	<start_page>109</start_page>
	<end_page>114</end_page>
	<web_url>http://ijwph.daneshafarand.org/browse.php?a_code=A-10-57-15&amp;slc_lang=fa&amp;sid=3</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>T.</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Alsafi </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>تقی</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>الصافی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>togha4@yahoo.com</email>
	<code>1003194753284600376573</code>
	<orcid>1003194753284600376573</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Psychology Department, Education and Psychology Faculty, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>V.</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Nejati </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>وحید</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>نجاتی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>1003194753284600376619</code>
	<orcid>1003194753284600376619</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Psychology Department, Education and Psychology Faculty, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانششگاه شهید بهشتی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>N.A.</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name> Sarhan </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>نعمان‌علی</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>سرحان</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>1003194753284600376275</code>
	<orcid>1003194753284600376275</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Psychiatry Department, Medicine Faculty, Baqdad University, Baqdad, Araq</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روانپزشکی، دانشکده پزشکی، دانشگاه بغداد، بغداد، عراق</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>M.</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Maghsudloo </last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>مهدیس</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>مقصودلو</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email></email>
	<code>1003194753284600376618</code>
	<orcid>1003194753284600376618</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Psychology Department, Education and Psychology Faculty, Shahid Beheshti University, Tehran, Iran</affiliation>
	<affiliation_fa>گروه روان‌شناسی، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
